English translation is posted below the original
дуети
на Дуги
1950-2007
седев во еден од купот барови долж ривиерата, со лош домашен коњак в рака, обидувајќи се да го ублажам ефектот на километрите наливно пиво и гледав во брановите што се плискаа од карпите. зад мене имав 8-9 часа пат со воз низ грдата внатрешност на Бугарија. во Бургас зедов такси и се довезов до Созопол.
барот имаше две нивоа, набиени во карпите. горе беа шанковите, а долу јас, осаменото плато со сепареа и платната над нив што пукаа под ударите на ветрот. имав чувство дека се наоѓам на едреник што се подготвува да заплови кон отворено море. лајна, не одев никаде. можев да бидам насукан на секоја од тие карпи. и бев. и имав бранови в стомак, само што, тоа немаше никаква врска со ветерот. се навалив над оградата и повратив.
. морска болест, господине?
келнерката и нејзината широка насмевка. ја испратив по нова пијачка и си отворив кутија Виктори. тоа беа единствените цигари на кои не стоеше една од оние посрани 'лајт' етикети. изгледаше дека бугарите имаат нежно грло. ЕУ ги стегаше за јајца, таа провинциска курва што нуди ефтина пичка пред катедралите од 16-ти век. Балканите се софистицираа, или барем изгледаше дека се трудат. заѕвони.
. како си?
. не е лошо. ти?
. слушај, ја средив тезгата. почнуваш утре.
. свирка, а? курвичките плаќаат за да ми попушат. добар е бендот?
. бендот е о.к. и разгласот. и репертоарот. и курвичките.
. но?
. твојот глас. не знам, звучиш раштимано. трепериш.
. тоа се емоции, мила.
. тоа е алкохол, идиоту.
спуштив и викнав по келнерката.
хотелот се наоѓаше на периферијата од стариот дел на градот. беше тивко, имаше тераса, солидна услуга, добра храна и беше ефтино. мојата соба беше на крајот од ходникот. животот во собите е борба со квадратурата на просторот. борба што низ годините станува бесмислена. ако на човек му успее да ја добие, останува меѓу ѕидовите. тоа е се'. излегов на терасата, си припалив цигара и гледав како ривиерата се налева со солена вода, дремејќи под чадорите. плажата изгледаше како долга сенка што ги мами брановите за да ги избрише стапките на туристите и да си ја врати назад својата форма. сите ние имаме спомени за бришење и сите го бараме начинот.
се' изгледаше старо и млитаво. јас, хотелот, сонцето, морето, времето. се' беше во пајажината што ја плете смртта за да ја убие досадата. по ѓаволите, требаше да полудам додека лудилото беше се’ уште ин. не можеше да се побегне, се' беше стапица. остануваше само одлуката каде можеш да издржиш и да останеш, затоа што не те убива куршумот, туку звукот на истрелот. те убива чекањето, претчувството и лошиот избор.
имав нешто во очите, но тоа не беше солза. тоа не беше каење, тоа беше пораз. тоа беше стар ветар. стар прав. нешто ко стар, пожолтен песок. тоа беше сонцето што ми се потсмеваше од својата ложа на врвот од светот.
последната година-две се обидував да напишам што повеќе дуети, затоа што тие имаа некоја магија и шарм. дуетите станаа нешто повеќе од вообичаена опседнатост со зборовите. чувствував дека ме реанимираат како автор. тие беа флерт со другиот.
се' повеќе размислував за темата што треба да се раскаже во дует, отколку за начинот како да се раскажува низ дует. за мене дуетот беше музика родена во егзил, нешто ко клавиши од пијано кои копнеат по ножни прсти, а единственото место каде тој можеше да биде создаван беше територијата Дуенде, оној малку меланколичен простор во кој виното на вистината се дави во очите на своето долго и длабоко, суво лето. простор каде што авторот се обидува да го пронајде својот солмејт. територија во која сенката копнее по своето тело, трудејќи се да ја зграби секоја шанса да добие боја.
мојата прва ноќ во стариот град ме најде на терасата зад Художествената Галерија. пиев Селект, гледав во морската пена и тонев на дното од тие црни води. бев сам и празен како тага. се' изгледаше како грешка, како лоша шега, како збогување. бев прогонуван, прогонуван од зборовите и тишината. зборовите што ми помагаа да заборавам и што продолжував да ги запишувам за да не исчезнам во неа. Исусе, толку долго се обидував да заборавам што не остана ништо за што можам да се фатам. немаше брег кој би ме посакал назад, не постоеше причина. беше невозможно да се надмудри светот. светот секогаш успеваше да ги скрие гомната и навреме да ги измие клозетите. немав тело. немав мотив што би ја доближил иднината. не постоеше врата, ниту пукнатина низ која би можел да влезе чист воздух. бев ѓубре - остаток на ивица од распаѓањето.
беше доцна и мракот стануваше се' потежок. изгледаше како ноќта да се вселила во мене, во тој простор што одамна не ми припаѓаше. чувствував како секоја голтка водка ми враќа по една коска во телото. имаше толку многу коски што чекаа да бидат вратени, толку многу лузни. наредната ќе заврши работа, размислував, наредната.
. па, зошто не скокнеш?
се свртев и ја видов на скалите. имаше тело на божица и очи на грев, но нејзиниот глас беше тоа што ме привлече. нејзиниот глас беше како шепот на тивок оргазам, како звук на парчиња скршено огледало под нозете. нејзиниот глас беше поезија.
не знам како ме најде, или зошто. мислев дека воопшто не можам да бидам најден. сакав да и' кажам дека ми недостига и дека ја чекам. сакав да ја познавам. сакав да ги заплеткам прстите во нејзината коса и да останам таму, со здивот на ветрот и аромата на шампонот. сакав да и' кажам дека утрото исчезнува без неа и дека ноќта одбива да си оди. сакав таа да биде вистинска и беше, на одреден начин, иако знаев дека е тоа само сенка, уморно сеќавање кое дошло да испушти душа пред моето пијано тело. тело во одело.
таа беше еден од оние типови што се ебеа безгласно. тука и таму дофрлаше понекој збор, но тоа беше се'. плус потта, исфрлаше тони студена пот. истата ноќ кога ја сретнав прв пат падна и нашето прво ебење. излезе навистина лошо. бев пијан и се чувствував стар, а таа, 20-22, плус промискуитет, плус џин, плус тело. се чувствував индиспонирано и продолжив да локам. сакав да ја ебам и да ја ебам добро, па навалив на чашата. падна многу налевање таа ноќ, но малку од тоа излезе на површина.
се сеќавам дека дојде тивко ко утринска магла, ја зафрли косата и ги откри рамениците, вратот, телото. имаше тело, да, но имаше очи и сјај во нив - фин, длабок отсјај над дното од мојата чаша. сакав се' да заврши тука, во сјајот на тие зеници. тој сјај го заслужуваше тоа. тој сјај ми носеше плунка на уста. тој сјај беше поезија. илјадници пијани ноќи сонуваа да издркаат над тој поглед. немаше дилема, тој поглед можеше да го проголта светот. по ѓаволите, ме голташе мене.
. имам лузни, човеку. - молчеше.
. в ред е, дете, ги имаш. - молчев.
в ред е малечка, размислував, можеш да останеш. врз мене, до мене, на каучов. ќе цицаме пијачки и ќе голтаме воздух. ќе потонеме длабоко под градот. ќе се скриеме од неговите улици, ќе исчезнеме во сопственото тело и ќе го изебеме нашиот живот до финишот - до големото финале на сите исчезнати љубови.
молчевме. тоа беше единствениот начин за разговор, наш суптилен Matto Grosso - километри молк врз кој шумот немаше никакво влијание. шумот се трупаше, шумот го нагризуваше секој обид за артикулација. шумот го претвораше јазикот во хиероглифи - бадијала. шумот беше на колена и го знаевме тоа. шумот беше пимп без курви, дркаџија во ефтина мотелска соба без ТВ. молчевме, ти ебам, и се ебевме. нашите одрази добиваа тело, а ноќта одраз во кој беше немоќна да се насмевне. чувствувавме дека ја ебеме в уста сета нејзина подмолна, бесмислена тишина. расфрлавме флаши наоколу како стихови што се давеа во својата жед. си го бодевме телото. бевме зависници од оргазмот. бевме ултимативен стереотип на порн-класика, редок вид - љубов на границата од исчезнувањето.
ноќта пред да си оди стоеше крај прозорецот. нејзиниот газ ме набљудуваше. нејзиниот газ ветуваше дека ќе ми успее да ја поминам ноќта - километри ноќ и тони мрак. бевме оставени на крајот од изборот, без центар, без шанса да го задоволиме погледот. бевме сами со мртвиот град во очите. светот изгледаше распарчен на илјада мали парчиња, но немавме никаква намера да ги составуваме.
колите дремеа на тротоарот. мачките ги гушкаа кантите со ѓубре. кучињата ги мочаа дрворедите. канделабрите и' се молеа на тишината. градот ги сонуваше нашите последни часови мир. градот беше отворена дланка што бавно се стега во тупаница.
. размислуваш.
. да.
. немој. немој да го одложуваш неизбежното.
. ти се допаѓа?
. да. твојот газ е единственото место на кое би можел да умрам со затворени очи.
и' пријдов и го сместив меѓу нејзините нозе. и' пикнав цигара в уста. ја прегрнав.
. твојот кур е единственото место на кое би сакала да го поминам животот. - рече, дркајќи го.
. кучињата ја имаат ноќта, луѓето денот.
. звучи фер.
. звучи, но не е вистина.
потоа замина и ја остави вратата отворена за да разберам дека во нејзиниот глас го слушнав прв пат звукот на мојата смеа. дека во нејзините очи го видов она што не успеав да го најдам никаде надвор од нив. дека таа ги носеше сите имиња што копнеев да ги слушнам и сите соништа што ги оставив в кревет. за да разберам дека не можеше да остане, ниту јас да ја задржам собата што не ја напуштивме никогаш.
не сум сигурен кога, ниту дали, почна навистина да врне, но ако тоа беше дожд, мојот пијан дожд, тоа секако беа солзи прогонети од рајот. се обидував да го задржам вниманието кон таа напорна осека на морето што бегаше од очите на брегот. се обидував, но не можев да скокнам, убавице. не сакав да завршам во молкот на историјата, без оглед на тоа што не можев да видам ништо подалеку од жарот на мојата цигара, како што ниту сега можам да го задржам привидот од дожд низ кој почнува да плива ноќта - ова тивко, темно, носталгично платно што сјае на истиот начин на кој ти ја обои својата болка.
на хоризонтот месечината се давеше в море, како да немаше право да биде овде. по ѓаволите, знам дека јас немав право да гледам во лицето на таа жолта дамка што умира под шамарот на брановите. можев да го слушнам нејзиниот плач, тоа далечно ехо на одамна загубено небо. таа далечна воздишка на одамна раскажана смрт.
потони љубов, потонете сеќавања. слезете во мракот и исчезнете, предолго возевме без фарови и мапа. бев толку пијан што не можев да ја дигнам раката за да си припалам цигара. сенките немаат функција, ниту боја, ниту дефинитивен облик. облик, да, формата на добро, стегнато, парче газ и мирисот на влажна пичка во зачадена соба. треба само да ја протнеш раката низ завесата од чад и да ја извлечеш наградата. потоа, чаша црвено вино и цврст, неугледен кауч. таа го отфрла здолништето со едноставно нишање на колковите и излегува од својата школка. совршен финиш за сите чаши, флаши и пикавци. и грстот земја на крајот од патот.
совршен тајминг. совршено злосторство. совршена проза.
кога ги отворив очите сонцето веќе беше сместено во својата ложа и ја пиеше мојата пот. бев затекнат. низ годините научив дека предметите секогаш го наоѓаат моето тело пред да успеам да го фатам трагот на денот. моето одело смрдеше на мртва ноќ. бутнав цигара в уста и отидов во хотелот. рецепционерот беше на својата позиција. свеж и насмеан.
. имате порака, господине.
. а-ха. да видам.
„те чекав до 23:00. и? А.“
зедов парче хартија и запишав: „те изгубив 23 пати порано.“
. ако се појави, дајте и' го ова.
секогаш бев далеку од моите жени. ги допирав, но тоа го правев отсутно, како утеха дека се’ уште умеам да ги користам рацете, како доказ дека светот е се’ уште тука. тоа беше љубов, но празна љубов. тоа беше остаток од состојба. правилен акцент над залудно изговорени зборови. Исусе, каква фарса. ми требаа тела. ми требаше рамка за моите чаши и флаши. ми требаше лице во кое ќе го дувам чадот.
влегов во мојата соба. тоа беше типична хотелска пачавра. соба во која не живее никој, совршено место да се исчезне. бев во својот агол од времето, мојот личен пекол. времето во собите е како туристичка прошетка в парк под гомната на птиците што не пеат. птиците што не слетуваат на дрвените огради и клупи. птиците на иднината, издрканата иднина која нема да се случи. иднината што ја испив пред да се излее. времето беше насмевка врз усни на мртовец. времето беше во право. бев жеден и трезен што не беше добра комбинација. ја дигнав слушалката.
. се прашував, дали имате собна услуга?
немаа. ако живеете доволно долго, во една одредена точка од тоа измачување, ќе сфатите дека многу работи не се случуваат. тоа е едноставно така, па затоа се фокусирате на ситнишот што, евентуално, би го добиле. ситни дребулии за очајни крадци - компромисот е одвратна утеха.
надвор гореше, нешто слично на ситуацијата во мојот стомак. зедов празно шише вино, отидов в нужник и го наполнив со вода. се нишав низ собата и локав. по ѓаволите, рикав, по ѓаволите со овие смрдени хотели! по ѓаволите со овој вошлив персонал! кружев. ќе ве убијам, мрзливи гомна! - се дерев. ќе ве набијам на колец!
заѕвони. сакате да се извините, а? кретени.
. што?
. пак остана без пијачка?
. чуј, душо, имам фина, полна флаша бело и ја држам во другата рака.
. вечерва настапуваш, немој да заебеш.
. тоа е се'?
. гони се!
спушти. настапувам, а курвиче! кој друг би можел да настапи? покажи ми човек со јајца ко моите! покажи ми човек! - врескав во слушалката. некој тропаше на вратата.
. гласен сум или што!
. добро утро. смеам да ги променам чаршавите?
. се разбира, влези.
со едно единствено движење собарката ја откина старата постелнина и рутински ја уфрли во количката. потоа навлече друга. имаше убаво газе. бев сведок на перфекција. скоро перфекција.
. дали би можела да ми донесеш пар флаши пиво?
. не разбирам.
. остави ги чаршавите и донеси ми неколку пива. Каменица, о.к.? - и' намигнав.
. тешко.
. проклетство.
. види, убавецу, јас би набавила пијачкa, со задоволство би пиела со тебе, а можеби и би те чукала кога би барала причина да ја загубам работата, разбираш?
. еј, имаш газ-и-пол. - и' дофрлив на излегување.
. и ти. - ми намигна.
по петнаесетина минути стоев пред касиерката со две хартиени кеси од кои висеа шишиња. кесите ги дуплирав, за секој случај. не сакав да изгубам ништо повеќе, затоа што немав уште многу за губење. кога излегов од драгсторот хотелот ми се виде предалеку, па одлучив да слезам до плажата. наидов на слободен чадор и седнав под него. зедов една флаша и господски отпив од неа. видикот се расчисти. отпив уште една и посегнав во пазамарката. припалив и разгледав наоколу. немаше многу што да се види; крпи, заштитни креми, темни очила, тони песок и куп чадори.
еден тип со жолта капа се движеше под чадорите и наплаќаше за сенката. ме забележа и се приближи. платив и му се вратив на пивото. ги мразев тие малечки лимени лајна, па секогаш купував срча. флашите ги отварав со запалка, ги празнев и ги бодев во песокот. плажите беа излог на тела и тоа беше единствената околност што ги правеше привлечни. стотици полуголи тела кои доаѓаа тука на јавна исповед. стотици од нив кои излегуваа мокри од водата и стотици жедни очи кои ја голтаа секоја капка на видикот. го извлеков пенкалото и впишав во песокот: „реченица може да те зароби, две да ти дадат доживотна.“
залихите страшно се намалуваа. на крајот останаа уште две шишиња. токму за до продавница, стар песу, токму дотаму. станав, го истресив песокот од пантолоните, и си заминав.
беше пладне и жегата лизгаше по асфалтот. подзастанав и го фатив одразот на сонцето во моето шише. изгледаше како да се дави во сопственото темпераментно лудило. отпив уште една долга победничка голтка, се довлеков до мојата соба и го бутнав клучот во бравата. беше отклучено. ти ебам, помислив, ти ебам! упаднав. собарката пушеше надлактена на креветот.
. донесов Каменица! - се насмевна.
. добра работа, но што со твојата работа?
. може да почека. ти си писател?
. доволно близу, изведувач.
. а, што изведуваш?
. ноќта надвор од нејзиниот мрак.
. и, какво е чувството?
. не знам. никогаш не ми успеало да ја изведам до крај.
. понекогаш пишувам работи.
. какви работи?
. главно песни.
седнав крај неа и ја тргнав косата од нејзиниот врат. ја бакнав. баздев на цигари и пиво. таа баздеше на лоша поезија. не беше важно, нејзиниот газ имаше моќ да го одработи недостатокот. ја вовлеков раката под нејзината сукња и ја зграбив за пичка. сите пички на светот беа под моите прсти, сета влага и сите пурпурни нијанси на заборавените залези. ја триев. ми го дофати, се наведна и почна да го грицка со забите. ја турнав на стомакот и и' ја симнав сукњата.
. ќе ме ебеш како куче? Боже, ќе ме ебе како куче! - вресна.
се обидов да и' го сместам одзади - утка. пробав уште 2-3 пати, не успеваше. таа ја подаде раката и го намести. конечно влегов, конечно бев таму. беше топла и искрена. беше единственото место на планетата каде можев да бидам спокоен, моето тајно место. го забивав таму, меѓу тие магични полутопки што влегоа во мојата свест и останаа тука.
успеавме, иако привремено, успевме да им побегнеме на нашите демони. ги удавивме копилињата во секретите и потта. ако го имаше, тоа беше тоа - ПОГРЕБ НА СМРТТА.
се истурив насекаде врз неа.
. знаеш, ова беше најдоброто парче поезија што воопшто си го напишала.
знаеше. знаеше дека странците се секогаш на минување и дека нема подобар љубовник од оној што нема скриена намера да ја узурпира корицата на нашиот интимен дневник. како куче, рече, еби ме како куче, затоа што бевме кучиња кои го бараа својот ланец.
се обидувавме да се ослободиме од грешките, но тие не сакаа да си одат. тие беа во нашата крв и го туркаа немирот низ нашето тело. тие беа жиг што не' осуди на вечна и бесмислена афера.
. сакам да побегнам далеку во историјата. сакам да останам таму, човеку.
. сето она што здосадува, вреди да се остави.
. сакам да танцувам, разбираш? сакам лампиони сред лето.
ти ебам. нејзиниот сопруг немаше време да ја ебе. нејзината работа ја ебеше. изгледаше разумно да ме побара. никогаш не ме бараа здрави, слободни жени. секогаш налетував на излудени, врзани кучки, или тие налетуваа на мене. всушност, почесто се наоѓав себеси во ситуација со нафурани жени кои знаат што пишувам, отколку што реално пишував. изгледаше дека имам визија и дека таа визија ме држеше за јајца.
. еј, се обидувам да те замислам како работиш.
. и?
. веројатно изгледаш исто како кога дркаш.
. ха, ха. така?
. о да, токму така. велат дека темите ги бираат своите автори.
. тогаш темите би можеле да наидат на исклучителен проблем.
. да? хмм.
. уметноста е како паркинг, никогаш нема доволно место. уште една пијачка?
таа пушеше на креветот со исцедена пичка. мирисот на валкан веш се мешаше со боите на подот. и' реков дека е проколната божица - херој на бездните. знаеше дека лажам. жените го имаат тоа. жените умеат да го разберат шамарот. да го примат. мораат. морав и јас, но одбивав. затоа и пишував, за да го ублажам ударот, да го одложам падот. беше бесмислено, но сеедно, ги ударав тастерите и нотите. кружев наоколу и копав пикавци по пепеларите. знаев кога чукам возбудлив текст, знаев кога не чукам. најчесто не беше возбудлив.
нејзината пичка изгледаше како лузна во просторот. како лице што ѕирка низ бесилката на сомракот. како доказ дека ножот на мизеријата поминал низ собата. немав волја, немав јазик. немав што да подигнам, ниту што да извадам. тишината беше единствената околина во која можев да останам цел и разбран. сфатен и прифатен.
отворив нова флаша.
пред настапите секогаш го имав тоа гнило чувство на празна, широко отворена дупка во желудникот. големите ноќи на долгите аплаузи. големите претстави, големите лаги.
умрен ветар. умрен бран. умрен брег. уморен поглед. уморен здив. уморна цигара.
светлата на градот се одразуваа во морето како труп што плута на површината. што барав овде, по ѓаволите? сред оваа смрдлива канализациска цевка, во стомакот на ова обезглавено тело што скапува во ќошот со кантите за ѓубре и мочката на скитниците. немаше шанса да го дигнам, немаше начин да го задржам ритамот. премногу километри, премногу часови, премногу светла.
часовите под рефлекторите беа лош крек што срцето го растураше низ вените. курва од 5$ заглавена во гаќите на ноќта. бев долу, немаше дилема, бев паркиран на дното. се држев за последното парче душа што ми остана - мојот звук. дуетите. мојот затвор и мојата слобода. мојата награда за сезоните поминати зад спуштените завеси. мојата бина и моето распетие. мојата стигма и мојот талент - мојата раскошна смрт.
треперев. проклетата кучка беше во право, премногу нерви удавив на дното од флашата. моите раце, моите нозе, тоа не беше играчка, бев во грозница. сите запалени цигари ми гореа в стомак. сет џин, коњак, шток и прашина. сите напуштени чаши и истрошени огледала, сите поспани соби, бледо-црвени вина и сите напукнати стакла на срцето. вината и бината. немаше море што ќе ја симне крвта од овие раце. римата и плимата. немаше месечина што ќе најде своја трага на небото. се наоѓав на погрешниот крај од денот. длабоко во мене се будеа мртвите сеништа.
милост, милост. - повторував. собери се, човеку. уште еднаш, уште овој пат, заради неа, заради единствената добра причина што те држи тука. остани фокусиран. следи ги светлата, пронајди ги патоказите, таа сеуште не исчезнала. зад аголот е. те чека, со влага во косата и ветар во грлото. сврти, сврти и провери. влези, влези и заборави. не може да биде далеку, возовите и бродските труби се’ уште молчат. задржи ја сенката на ноќта. продади ги спомените на канделабрите што го чуваат тротоарот, одмолчи го збогувањето и направи место за совршен почеток на совршен крај.
дворот на црквата беше полн. не можев да ја видам толпата, но знаев дека е тука. можев да го слушнам џагорот и блицот. тие очекуваа забава, а јас дојдов како проповедник на погреб. ги наштимав прстите, гласот, возбудата и го зграбив микот. ги затворив очите, цврсто го стегнав А-мол и исчезнав; високо над светот, минарето, крстот и неговите молитви. далеку од тоа лудило. далеку од таа хистерија. далеку од тишината на сопствениот глас и длабоко под лузните на мојата кожа. ги отворив сите врати и прозорци далеку зад погледот, ги погребав сите спомени и заминувања длабоко под костумот.
и тогаш ја слушнав. нејзиниот глас дојде како слатка меланколија на првиот бакнеж. нејзиниот глас беше кадифена насмевка што ми разбуди солза в око, тивка болка што спокојно влезе во моето уво и слезе до самото дно од дното. таа дојде и застана до мене, тој совршен имиџ зад моите склопени очни капаци. и продолжив да ги држам така се' додека не исчезна последната ивица, извик и крај.
совршена виолина. совршено пијано. совршен дует.
duets
to Dugi
1950-2007
(translated by Nadenka S. Zuzakova)
i was sitting at the bar with a bad home made cognac in my hand, trying to ease the effect of the miles of plastic beer cups and watching the waves crash on the rocks. i had been traveling eastbound, by train, for over 9 hours through the ugly insides of Bulgaria. i took a cab in Bourgas and took myself to Sozopol.
the bar was build on two levels, squeezed into the rocks. the drinking bars were upstairs, and i was below on a lonesome plateau with booths and the canvases above that cracked under the blows of the wind. i had the feeling that i was on a sailing ship preparing to set out into the open sea. shit, i wasn't going anywhere. i might as well be beached on any one of those rocks there. and i was. and i had waves in my stomach, only, it had nothing to do with the wind. i bended over the fence and threw up.
. sea sickness, Mr.?
it was the waitress with her wide smile. i send her to get me another drink and opened a pack of Victory. those were the only cigarettes that didn't have one of those fucking 'light' labels on them. apparently the Bulgarians had sensitive throats. the EU had them by the balls, that provincial whore that offers her cheap pussy in front of 16th century cathedrals. the Balkans were trying to become sophisticated, or at least it looked like they were trying. the phone rang.
. how are you?
. not bad. you?
. listen, I have the gig ready. you start tomorrow.
. a gig, huh? the little whores are paying money to give a me blow job. is the band any good?
. the band is o.k. and the sound system. and the repertoire. and the little whores.
. but?
. but, it's your voice. i don't know, you sound off key. you're trembling.
. it's the emotion, baby.
. it's the alcohol, you idiot.
i hang up and called the waitress.
the hotel was at the outskirts of the old part of town. it was quiet, there was a terrace, satisfactory service, good food, and it was cheap. my room was at the end of the hallway. life in rooms is a battle with space. a battle that becomes pointless over the years. if one succeeds in winning it, he stays in those walls. that's all. i went out on the terrace, lit a cigarette, and watched as the Riviera filled itself with salt water, having a nap under the umbrellas. the beach looked like a long shadow that luring in the waves so it can erase the footsteps of the tourists and regain its shape. we all have memories to erase, and we are looking for a way to do it.
everything looked old and languid. me, the sun, the sea, the weather. everything was caught in the web that death weaves to kill boredom. hell, i should've gone crazy while being crazy was still in. it was impossible to escape, everything was a trap. the only thing that remained was the decision of where you can stand to be and stay there, 'cause it's not the bullet that kills you, but the shot sound. what kills you is the waiting, the precognition, and the bad choice.
i had something in my eyes, but it wasn't a tear. it wasn't regret, it was defeat. it was an old wind. an old dust. something like an old sand gone yellow. it was the sun that was laughing at me from its loge at the world's pinnacle.
the last year or two i was trying to write as many duets as i could, 'cause they had a certain magic and charm. the duets turned into something more than the usual obsession with words. i felt that they resuscitated me as an author. they were that flirtation with the others.
more and more i thought about the theme that needs to be narrated in a duet, than the way to narrate it through a duet. for me a duet was music born in exile, something like a piano keys longing for a toes, and the only place where it could be created was the territory of Duende, that melancholic space where the wine of truth drowns in the eyes of its long and deep, dry summer. a space where the author is trying to find his soulmate. a terrain where the shadow yearns for its body, trying to grab every chance of getting colored.
my first night in the old town caught me on the terrace behind the Artistic Gallery. i was drinking Select, watching the sea's foam, and sinking to the bottom of those dark waters. i was alone and empty as sorrow. everything looked like a mistake, like a bad joke, like a farewell. i was haunted, haunted by the words and the silence. the words that helped me forget and that i continued to write down so that i don't disappear inside of it. God, i have been trying to forget for such a long time that there was nothing left for me to hold on to. there was no shore that would want me back, there was no reason. it was impossible to outsmart the world. the world always managed to hide the shit and wash the toilets on time. i had no body. i had no motive that would bring the future closer. there was no door, nor a crack through which fresh air could enter. i was a scum - a remnant at the verge of decay.
it was getting late and the darkness became heavier. it looked as if the night had settled in me, in that space that didn't belong to me for a long time now. i felt how every sip of vodka reclaimed one bone at a time in my body. there were so many bones waiting to be reclaimed, so many scars. the next one will do the trick, i thought, the next one.
. well, why don't you jump?
i turned around and saw her on the stairs. she had the body of a goddess and the eyes of sin, but it was her voice that attracted me. her voice was like a whisper of a quiet orgasm, like a sound of broken glass pieces under the feet. her voice was poetry.
i don't know how she found me, or why. i though i couldn't be found at all. i wanted to tell her that i miss her and that i'm waiting for her. i wanted to know her. i wanted to trap my fingers in her hair and stay there, with the breath of the wind and the aroma of the shampoo. i wanted to tell her that the morning disappears without her and the night refuses to leave. i wanted her to be the one, and she was in a way, though i knew it was just a shadow, a tired memory that came to leave its soul in front of my drunken body. a body in a suit.
she was one of those types that fucked without making a sound. now and then she would throw a word in, but that was all. plus the sweat, she threw out tons of cold sweat. that same evening i met her was the first time we fucked. it turned out really bad. i was drunk and felt old, and she, 20-22, plus promiscuity, plus gin, plus body. i felt indisposed and continued drinking. i wanted to fuck her, i wanted to give her a good fuck, so i threw myself at the bottle. there was a lot of drinking that night, but just a small part of it came to the surface.
i remember her coming as the morning fog, throwing her hair aside and revealing her shoulders, neck, body. she had a body, yes, but she had eyes and a glow in them - a fine, deep reflection over the bottom of my glass. i wanted all to end here, in the glow of those irises. that glow deserved that. that glow made my mouth water. that glow was poetry. thousands of drunken nights dreamt of jerking off on that glow. there was no doubt about it, that glow could swallow the world. hell, it was swallowing me.
. i have scars, man. - she was silent.
. it's o.k., kid, you have them. - i was silent.
o.k. little one, i was thinking, you can stay. on top of me, next to me, on this couch. we'll gulp down drink after drink and swallow air. we'll sink deep under this town. we'll hide from its streets, we'll disappear in its body, and we'll fuck our lives till the finish - till the grand finale of all the lost loves.
we were silent. that was the only way to talk, our subtle Matto Grosso - miles of silence over which noise had no influence. the noise ate through every articulation attempt. the noise turned into the language of hieroglyphs - no use. the noise was on its knees and we knew it. the noise was a whoreless pimp, a dickhead in a cheap motel room with no TV. we were silent, and fucking each other. our reflections gained a body and the night a reflection at which it had no power to laugh. we felt like we were fucking all of its insidious, pointless silence in the mouth. we were throwing glasses around like verses that drowned in their own thirst. we pierced our bodies. we were hooked on orgasm. we were the ultimate porn-classic stereotype, a rare kind - love on the verge of extinction.
the night before she left she was standing by the window. her ass was watching me. her ass promised me that i would manage to go through the night - miles of night and tons of darkness. we were left at the end of choice, with no center, with no chance of satisfying our horizon. we were alone with the dead town in our eyes. the world looked like it was torn in thousand little pieces, but we had no intention of putting it together.
the cars were napping on the sidewalk. the cats were hugging the trash cans. the dogs were pissing on trees in alleys. the street lights were praying to the silence. the town was dreaming of our last hours of peace. the town was an open palm that slowly clutched into a fist.
. you're thinking.
. yes.
. don't. don't put off the inevitable.
. you like it?
. yes. your ass is the only place i could die in with my eyes shut.
i came up to her and placed it between her legs. i put a cigarette in her mouth. i embraced her.
. your dick is the only place where I would want to spend my life. - she said, jerking it.
. the night belongs to the dogs, the day belongs to the people.
. sounds fair.
. it does, but it's not true.
then she went and left the door open so that i could realize that in her voice i heard my laughter for the first time. that in her eyes i saw that which i wasn't able to find in any other place outside of them. that she carried all the names i longed to hear and all the dreams i had left in the bed. so that i could realize that she neither could stay, nor could i keep the room which we never left.
i'm not sure when, or whether, it really started raining, but if that was rain, my drunken rain, it was certain that those were tears exiled from heaven. i tried keeping my attention on that tiresome ebb of the sea that ran from the shore's eyes. i tried, but i couldn't jump, beautiful. i didn't want to end up in the silence of history, not minding the fact that i could see nothing further than the glow of my cigarette, just like now i can't keep the illusion of rain through which the night is starting to swim - this quiet, dark, nostalgic canvas that shines the same way you colored you pain.
on the horizon the moon was drowning in the sea, as if not having the right to be here. hell, o knew o had no right looking at the face of that yellow stain dying under the waves' blow. i could hear its cry, that distant echo of a long lost sky. that distant sigh of a long told death.
drown yourself love, memories drown yourselves. go down into the darkness and disappear, we drove too long without headlights and without a map. i was so drunk that i couldn't lift my hand to light a cigarette. shadows have neither function, nor color, nor a definite shape. shape, yes, the form of a good tight piece of ass and the smell of wet pussy in a room full of smoke. all you need to do is just stretch out your hand through that curtain of smoke and pull out the prize. then, a glass of red wine and a firm, plain couch. she throws away her skirt with a simple sway of the hips and comes out of her shell. a perfect finish to all the glasses, bottles and stubs. and the handful of dirt at the end of the road.
perfect timing. perfect crime. perfect prose.
when i opened my eyes the sun had already settled itself in its loge and was drinking my sweat. i was overtaken by the moment. through the years i had learned that objects always find my body before i succeeded in catching the day's trail. my suit had the smell of a dead night. i stuck a cigarette in my mouth and went to the hotel. the receptionist was at his post. fresh and smiling.
. there's a message for you, sir.
. a-ha. let's see.
“i was waiting for you till 23:00. and? A.”
i took a piece of paper and wrote: “i've lost you 23 times before.”
. if she shows up, give her this.
i always kept my women at a distance. i touched them, but i did it absently, like a consolation that i can still use my hands, like a proof that the world is still here. that was love, but that was empty love. that was a remnant from a state. the correct word stress pronounced in vain. God, what a farce. i needed bodies. i needed a case where i could put my glasses and bottles. i needed a face so i could blow the cigarette smoke at it.
i got into my room. it was the typical hotel dump. a room where no one lives, a perfect place for one to disappear. i was in my own corner of time, my personal hell. time in rooms is like a tourist walk in the park under the birds shit. birds that don't sing. birds that don't perch on the wooden fences and benches. the birds of the future, the jerked off future that won't happen. the future i drank before it spilled. time was a smile on a dead man's lips. time had a point. i was thirsty and sober, which was not a good combination. i picked up the phone.
. i was wondering, do you have room service?
they didn't. if you live long enough, at a certain point during that torture, you'll realize that many things don't happen. that's simply the way it is, so you focus on the little stuff that you would, probably, get. small knick-knacks for desperate thieves - a compromise is a terrible consolation.
the sun was burning outside, something similar to my stomach situation. i took an empty bottle, went to the toilet and filled it with water. i was dangling all over the room and drank hard. to hell, i was howling, to hell with these stinking hotels! to hell with this shitty staff! i was circling. i will kill you, lazy fuckers! - i was screaming. i'll stick you on a pole!
it rang. you want to apologize, huh? morons.
. what?
. run out of booze again?
. listen, honey, i have a full glass of white wine that i'm holding in my other hand.
. you're performing tonight, don't screw up.
. that's all?
. go to hell!
she hung up. i'm performing, huh, you little trump! is there anyone else who could perform? show me a man with balls like mine! show me a man! - i was screaming in the receiver. someone was knocking on the door.
. what, i'm loud or...
. good morning. could i change the sheets?
. sure, come on in.
With one single move the hotel maid stripped the old bed linen and routinely threw it in the cart. then she laid another one. she had a nice ass. i was witnessing perfection. almost perfection.
. could you bring a couple of beer bottles?
. i don't understand.
. leave the bed sheets and bring me some beer. Kamenitza, o.k.? - i winked at her.
. i don't think so.
. damn.
. look, pretty boy, i'd get you a drink, i'd gladly drink it with you, and maybe i'd bang you if i was looking for a reason for losing my job, get it?
. hey, you have one hell of an ass. - i called out to her on the way out.
. you too. - she winked.
fifteen minutes later i was standing in front of the cashier with two paper bags with the bottles hanging from them. i doubled the bags, just in case. i didn't want to lose anything else, 'cause i didn't have much to lose. when i stepped out of the drugstore the hotel seemed too far, so i decided to go down to the beach. i came across a vacant umbrella and sat under it. i took a bottle and took a sip like a real gentleman. the horizon cleared. i took another sip and reached for the cigarette case. i lit a cigarette and looked around. there wasn't much to see; towels, sun creams, sunglasses, tons of sand and a pile of umbrellas.
a guy with a yellow cap moved under the umbrellas and was charging for the shadow. he noticed me and came up towards me. i paid and got back to the beer. i hated those crappy little tins, so i always bought glass. i opened the bottles with a lighter, emptied them and stuck them in the sand. the beaches were a body display and that was the only thing that made them attractive. hundreds of half-naked bodies that came here for a public confession. hundreds of them that came out wet from the water, and hundreds of thirsty eyes that swallowed every drop in sight. i took out my pen and wrote in the sand: “one sentence can trap a man, two can give him life.”
the supplies diminished horribly. at the end there were two bottles left. just enough to last you the way to the shop, old dog, just enough. i got up, shook the sand off my pants, and left.
it was past noon and the heat slid across the pavement. i stood for a while and caught the reflection of the sun in my bottle. it looked as if it was drowning in its own vigorous insanity. i took another long triumphant sip, dragged myself to my room, and stuck the key into the lock. it was open. fuck, i thought, fuck! i burst in. the maid was smoking on the bed leaning on her elbow.
. i brought Kamenitza! - she smiled.
. good job, but what about your job?
. it can wait. you're a writer?
. close enough, a performer.
. and, what do you perform?
. the night's exit out of its darkness.
. and, how does it feel?
. i don't know. i never succeeded in performing the full exit.
. sometimes i try to write things.
. what sort of things?
. mostly poems.
i sat next to her and put her hair aside revealing her neck. i kissed her. i stank of cigarettes and sweat. she stank of bad poetry. it didn't matter, her ass had the power of working around the defects. i slipped my hand under her skirt and grabbed her by the pussy. all the pussies in the world were under my fingers, all the moist and all the purple nuances of forgotten sunsets. i rubbed it. she got a hold of it, bended, and started nibbling with her teeth. i pushed her on her stomach and took down her skirt.
. you're going to fuck me like a dog? God, he's going to fuck me like a dog! - she screamed.
i tried putting it from behind - failed. i tried again two or three times, it didn't work. finally i got in, finally i was there. it was warm and honest. the only place on the planet where i could be calm, my secret place. i was sticking it in there, between those magical hemispheres that entered my conscience and stayed there.
we succeeded, though only for a short time, we succeeded in running away from our demons. we drowned the bastards in the juices and sweat. if there was such a thing, then this was it - THE FUNERAL OF DEATH.
i came all over her.
. you know, this was the best piece of poetry that you've ever written.
she knew. she knew that strangers are always just passing by, and that there was no better lover than the one with no hidden intentions to violate the cover of our intimate diary. like a dog, she said, fuck me like a dog, 'cause we were dogs looking for their leash.
we were trying to free ourselves from the mistakes, but they didn't want to leave. they were in our blood and chased the unrest all through our bodies. they were the mark that condemned us to an endless and pointless affair.
. i want to run away, far away in history. i want to stay there, man.
. everything that turns to boredom deserves to be left behind.
. i wanna dance, you know? i want lampions in summer.
fuck. her husband didn't have time to fuck her. her job was fucking with her. it seemed sensible that she would come looking for me. healthy, single women never came looking for me. i always ran into half-crazed bitches in a relationship or they ran into me. in fact, more often i found myself in situations with self-righteous women that knew what i was writing, than how much i was actually writing. it seemed that i had a vision and that that vision had me by the balls.
. hey, i'm trying to imagine you working.
. is it working?
. you probably look the same way as when you jerking off.
. ha, ha. is that so?
. oh yeah, that's exactly the way it is. they say themes choose their own authors.
. then themes could run into a unique trouble.
. yeah? hmm.
. art is like a parking lot, there's never enough space. another drink?
she was smoking on the bed with a dried out pussy. the smell of dirty underwear mixed with the colors of the floor. i said to her that she was a cursed goddess - the hero of the abyss. she knew i was lying. women have that. women have the ability of understanding a slap. of receiving it. they have to. i had to too, but i was refusing to. that's why i wrote, to ease the blow, to postpone the fall. it was pointless, but either way, i hit the keys and notes. i was circling and digging out stubs from the ashtrays. i knew when i was typing an exciting story, i knew when i was not. mostly it was not exciting at all.
her pussy looked like a scar in the space. like a face peeping through the hanging rope of darkness. like a proof that the knife of misery had gone through the room. i had no will, i had no tongue. i had nothing to pick up, i had nothing to pull out. silence was the only surrounding in which i could remain whole and be understood. understood and accepted.
i opened another bottle.
before each performance i had that rotten feeling of an empty, wide open gap in the stomach. the big nights of long applauses. the big shows, the big lies.
dead wind. dead wave. dead shore. exhausted look. exhausted breath. exhausted cigarette.
the city's lights were reflected in the sea like a corpse floating on the surface. what the hell was i doing here? in the middle of this stinking sewer, in the belly of this beheaded body rotting away in the corner with the trash cans and the piss of the homeless. there was no way for me to pick it up, no way for me to hold on to the rhythm. too many miles, too many hours, too many lights.
the hours under the spotlight were a bad hit of crack that the heart spread through the veins. a five dollar-whore stuck in the night's panties. i was under, there was no doubt about it, i was parked at the bottom. i was holding on to the last piece of soul that i had left - my sounds. the duets. my prison and my freedom. my reward for the seasons spent behind closed curtains. my stage and my crucifix. my stigma and my talent - my magnificent death.
i was trembling. the damn bitch was right, i drowned to much nerves at the bottom of the glass. my arms, my legs, it was no joke, i had a fever. all the smoked cigarettes burned in my stomach. all the gin, cognac, stock and dust. all the abandoned glasses and used up mirrors, all the sleepy rooms, pale red wines and all the cracked glasses in the heart. the gilt and the stage. there was no sea that could wash away the blood of these hands. the rhyme and the tide. there was no moon that could find its trace in the sky. i was at the wrong end of the day. deep inside me all the ghosts awoke.
mercy, mercy. - i kept on repeating. get a grip, man. one more time, just this once, for her, for the only solid reason that is holding you here. stay focused. follow the lights, find the signposts, she's not gone yet. she's behind the corner. waiting for you, with dampness in her hair and wind in her throat. turn, turn and see. go in, go in and forget. she can't be far, the trains and ship's sirens are still silent. hold back the shadow of the night. sell your memories to the candelabras guarding the sidewalk, keep silent all through the saying of goodbye and make place for the perfect beginning of a perfect ending.
the churchyard was packed. i couldn't see the crowd, but knew it was there. i could here the buzz and the flashlights. they were expecting a good time, and i came as a preacher to a funeral. i tuned my fingers, my voice, my excitement and grabbed the mic. closed my eyes, made a tight A-minor and disappeared; high above the world, the minaret, the cross and its prayers. away from that insanity. away from that hysteria. away from the silence of my own voice and deep inside the scars on my skin. i opened all the doors and windows far away behind the watchful eyes, i buried all the memories and departures deep under my suit.
and then i heard her. her voice came like the sweet melancholy of the first kiss. her voice was a velvet smile that awoke a tear in my eye, a quiet pain that peacefully entered my ear and went down to the very bottom's bottom. she came and stood beside me, that perfect image behind my closed eyelids. and i kept them closed until the last margin, shout and ending disappeared.
a perfect violin. a perfect piano. a perfect duet.
